کاش سوی تو دمی رخصت پروازم بود

تا به سوی تو پرم بال و پری بازم بود

یاد آن روز که از همت بیدار جنون

زین قفس تا سر کویت پر پروازم بود

دیگر اکنون چه کنم زمزمه در پرده عشق

دور از آن مرغ بهشتی که هم آوازم بود

هم چو طوطی به قفس با که سخن ساز کنم

دور از آن آینه رخسار که هم رازم بود

خواستم عشق تو پنهان کنم و راه نداشت

پیش این اشک زبان بسته که غمازم بود

رفتی و بی تو ندارد غزلم گرمی و شور

که نگاهت مدد طبع سخن سازم بود

       دکتر شفیعی کدکنی

بی قرارت چو شدم رفتی و یار من شدی

شادی خاطر اندوه گزارم نشدی

تا ز دامان شبم صبح قیامت ندمید

با که گویم که چراغ شب تارم نشدی

صدف خالی افتاده به ساحل بودم

چون گهر زینت آغوش و کنارم نشدی

بوته ی خار کویرم همه تن دست نیاز

برق سوزان شو اگر ابر بهارم نشدی

 از جنون بایدم امروز گشایش طلبی

که تو ای عقل به جز مشکل کارم نشدی

                                       دکتر شفیغی کدکنی

جز دلت که لازم است
هیچ چیز با خودت نمی بری
نبر ولی
از سفر که آمدی
راه با خودت بیار
راه های دور و سخت......

این فرشته ساده است و خط خطی ست
سر به زیر و یک کمی خجالتی ست
بوی سیب می دهد ‏‏، لباس او
دامنش حریر سبز و صورتی ست  ......

سال‌ها پیش از این

زیر یک سنگ

در گوشه‌ای از زمین

شب خیز که عاشقان به شب راز کنند           گِرد در  و بام دوست پرواز کنند

هر جا که دری بود به شب در بنندند              الاّ در دوست را که شب باز کنند

نیست در این دنیا همدمی ومرهمی       بر در قابم نشسته اندوه وماتمی

دم بر نیارم و  خورم خون جگر                 از دست این ای کاش ها واما واگر

مانده ام اینجادرتنهایی وبی کسی        با کوله باری از غصه ها ویک بغل دلواپسی

دل غصه هایم را با خدا نجوا می کند        یک یک آنها رااز قفل قلبم وا می کند

دوستت دارم تا اابدیت

به بلندای آفتاب......

شاید آن دورترها راهی است

ومن سرابی می بینم

وآن گاه به خیال راه

گام برمی دارم

سراب محو می شود

می مانم ویک جاده ی بی انتها

برهوتی است ،هرم گرما

رقص کنان  بالا می رود

ومن همچنان خسته و تشنه

ناکام مانده از راه، راه می جویم.

خدایا! من که هستم ،چه ام .

توبه من حس غریبی دادی،

من واین حس غریب در جدالند.

نمی دانم ! نمی دانم! آخر کدام پیروز میدانند!

بر صندلی چوبی نشسته بود و ژاکتی پشمی به تن داشت و چای می نوشید ؛ بی خیال . فنجان چای اما از خاطره پر بود و انگار حکایت می کرد از مزرعه چای و دختر چایکار و حکایت می کرد از لبخندش ، که چه نمکین بود و چشم هایش که چه برقی می زد........

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد...

هر روز شیطان لعنتی

خط های ذهن مرا

اشغال میکند

هی با شماره های غلط،زنگ می زند،آن وقت

من ..........

مثل نامه ای ولی
توی هیچ پاکتی
جا نمی شوی

سروده دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی

"به کجا چنین شتابان،"

گون از نسیم پرسید.

" دل من گرفته زین جا ،

هوس سفر نداری ،

ز غبار این بیابان ؟ ".......

 خوش خیالی کاغذ

دستمال کاغذی به اشک گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
یک کم از طلای خود حراج می‌کنی؟.........

پرنده ماهی

آن پرنده عاشق است
عاشق ستاره ماهی‌ای
که مثل یک نگین نقره‌ای............

قصیده معاد 

سالنامه جهان
ماهنامه زمین و آسمان

قالی ظریف و دستباف او

قلب من
قالی خداست
تار و پودش از پر فرشته هاست

اندازه یک حبّه قند است
گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما
حل می شود آرام آرام..........

یک نفر دلش شکسته بود  

توی ایستگاه استجابت دعا

منتظر نشسته بود .........

یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند.